گوشای سل کوچولوه...

دستا و پاهاش زرده...

سل خوشگله...

سل مهربونه...لبخند میزنه...

سل اندازه خودمه...سل رو دوست دارم...

چنین قفس نه سزای من خوشالحانیست               روم به گلشن رضوان که مرغ آن چمنم

عیان  نشد  که  چر ا  آمدم   کجا   رفتم                  دریغ و درد که  غافل  ز خال  خویشتنم

چگونه طوف کنم  در  فضای  عالم  قدس                  که در  سراچه  ترکیب  تخته  بند  تنم

اگر   ز  خون  دلم  بوی  شوق   می آید                   عجب  مدار  که   همدرد   نافه   ختنم

طراز   پیرهن  زرکشم  مبین  چو  شمع                   که سوزهاست  نهانی  درون  پیرهنم

بیا  و  هستی  حافظ  ز  پیش  او   بردار                   که با  وجود  تو  کس  نشنود  که منم