پست الکترونيک شوکولات
آرشيو وبلاگ شوکولات
نوشته های پيشين
تیر 1387
خرداد 1387
اردیبهشت 1387
فروردین 1387
اسفند 1386
بهمن 1386
دی 1386
آذر 1386
آبان 1386
مهر 1386
شهریور 1386
مرداد 1386
تیر 1386
خرداد 1386
اردیبهشت 1386
فروردین 1386
اسفند 1385
بهمن 1385
دی 1385
آذر 1385
آبان 1385
مهر 1385
شهریور 1385
آرشیو موضوعی
شروع نامه
جنگ این دو کهنه کار...
دوستان
:: قالب ساز ::
آمار وبلاگ
افراد آنلاين:
تعداد بازديدها:
طراح قالب
صدای خورد شدنشو شنیدم... حالا شدیدا احساس خالی بودن میکنم...
دیگه دلم آواز نمیخونه... زل میزنه به دور ها٬ جایی که خبری از هیچ چیزی نیست.
من مدتهاست که با کلمه ها غریبه شدم... اون چیزی که میشنوم کلمات نیستند... من لحن صدا٬ حالت نگاه٬ و گرمای خون زیر پوست رو میشنوم...
پس نمیشه کسی تا حدی با من صمیمی باشه و بتونه چیزی که براش مهمه رو ازم مخفی کنه.
نه. اونقدرها احمق نیستم...
میتونم پنهان کاریهای خونواده یا دوست ها رو نادیده بگیرم یا با یه لبخند تلخ از کنارش رد بشم...
ولی مطمئنا پنهان کاری شوالیه زندگیمو طاقت نمیارم...
تازه از صبح ساعت ۸ تا ۶ عصر هم حق نداری بری گلاب به رو!!
بساطیه ها...........
2. دفترچه خاطرات دانشجويي و غيره
3. غلط گير!
4. refresh حافظه دوستان
...
پ ن: این جا مونده بود: آژانس خصوصی بعضی ها!
میگن گلوش گیر کرده...
گفتم: نه.
جنگ شروع شد.
میترسم کم بیارم...
نمیدونم چرا هر وقت به کسی توجه نمیکنم و برام اهمیت نداره تبدیل میشه به...
روبروش نوشت شاگرد اول.
هنوز اول سال بود...ما خندیدیم.
شاگرد سوم هم نشد...
اواسط ترم اول بود که فکرش پر کشید...
عاشق شده بود.
یارو تا یه وجبی هدف رسیده٬ نه اصلا تو دستشه٬ کافیه دستشو مشت کنه و بگیردش! ولی یهو با یه اشتباه٬ با یه حرکت غلط واسه همیشه از دستش میده...
جناب دکترکارگردان : فاتحه تئاتر خیلی وقته خونده شده.
من:خوب یعنی باید هیچ کاری نکرد؟ این جوری که آدم هم از بین میره!
جناب دکترکارگردان : شما به اگزیستانسیالیسم اعتقاد داری؟ فلسفه اصلی اگزیستانسیالیم میگه تو آزادی که انتخاب نکنی ولی وقتی انتخاب کردی مسئولی. مثلا تو آزادی که ازدواج نکنی. ولی وقتی ازدواج کردی در قبال همسرت مسئولی...
من:!!!!!!!!!!!!!!!
پ ن : یعنی هیچ مثال دیگه ای دم دستش نبود؟!!
پ ن ۲: باید هیچ کاری نکرد؟=نبايد هيچ كاري كرد؟
هوس نیمکت امن و آروم ته کلاس رو کردم. تو دبیرستان...
سرمو بذارم رو میز و مقنعه رو پهن کنم دور صورتم...
و اون هم نیمکتی همیشگی که شوخی وار و خشن بکوبه رو شونم و بگه: چته تو؟
و من فقط جواب بدم: هیچی. بیخیال.
و همین کافی باشه براش تا نه خودش کاری به کارم داشته باشه. نه اجازه بده بقیه بچه ها با دلسوزی های آزار دهنده بیان سراغم و دستاشونو حلقه کنن دورمو سعی کنن ازم حرف بکشن...!
محکم بشینه سر جاش و هر کی نزدیک شد و پرسید چی شده؟ بگه: هیچی خوابش میاد... یا بگه : سرش درد میکنه.... داره چرت میزنه...
ذهن هر آدمي يه زباله دوني بزرگ داره... بعضي خاطرات هيچ وقت به اين زباله دوني نميرن مگر اينكه ويروسي به اين زباله دوني بيفته كه عين سلولهاي سرطاني هي اين بخش رو گسترش بده...اونوقت آدم حتما آلزايمر گرفته.
ولي يه سري خاطره ها هست كه به هر حال جاشون تو اين زباله دونيه...حالا اين وسط يه سري آدم هم مثل من اين زباله دوني مغزشون نشتي داره. و باز هم بعضي مثل من هستن كه كرم مرور كردن خاطرات نشت كرده رو دارن.
و واي به روز اون كسي كه خاطرات بدي رو كه نشت كرده مرور كنه . چون خاطره اي كه 2 بار مرور شه ديگه سالها سمت زباله دوني نميره...
دلخوریها و غصه ها گاهی انقدر تلنبار میشه که فقط یه تلنگر کوچولو نیاز داره واسه سرریز شدن....
بعد سالها دوری حرفاش ونوع حرف زدنش برام جالب شد....خوب البته منم عوض شدم.
اونوقتا برام سوال بود چرا اصرار داره دوست هاش حتما خوشگل و خوش هیکل باشن! همیشه فکر میکردم اگه دست خودش بود و دوستی مامانامون و هم محلی بودنمون نبود من جزو انتخاباش نبودم. ولی خودش میگفت تو هم یکی از دوستای خوشگلمی. از بچگی قانونمند و مودب صحبت میکرد. شیطون بود و خوشگل. ولی قدر خودشو نمیدونست...حتی دیده بودم که با پسرهایی کل کل میکرد که ما ترجیح میدادیم از ۶ متریشونم رد نشیم.
با اونا که صحبت میکرد تنها زمانی بود که از حریم ادب خارج میشد...
ازش پرسیده بودم... گفته بود اینا سرگرمین!
مامانش یکی از عزیز ترین معلم هام بود و باباش هم.
باباش وقتی میخواست یه چیزی رو خیلی با تاکید بگه صورتشو میاورد ۲ سانتیمون... عادت کرده بودیم. میدونستیم خصلتشه. با بچه های خودشم اینجوری بود.
حالا سالهاس که هر از گاه مامانو باباشو میبینم. هر بار ذوق میکنم. ولی خودش ...
خوب ما تو یه شهریم ولی اندازه همه شهرای ایران از هم فاصله گرفتیم...شاید اون زمان به هم تحمیل شده بودیم... شاید زندگی سخته!!
دیگه خبری از دوستای خوشگلش نیس... فقط خواهرش و یکی از دوستای قدیمی که قیافه معمولی داشت همچنان باهاشن... میگه ما که نزدیک همیم بیا ببینمت دیگه... دلم میخواد ببینمش.واسه چندمین بار میدونم که یادمون میره باز...
هنوز خوشگله... هنوز دورو برش پره از پسر های خوشتیپ.
به من میگه تو همیشه تو این زمینه کند بودی. میخندم. حق داره.
برق خونده ولی شده گرافیست... میگم پس بلاخره افتادی تو مسیر.
میگه: باد ما را با خود خواهد برد...
یاد زمانی میفتم که سر کلاس ریاضی شلوغ کرده بودم ولی وقتی معلم برگشته بود فکر کرده بود اونه. ولی چیزی نمیگم.( همیشه بخاطر شیطونیش گناه دیگران به گردنش بود)
یاد سرویس مدرسمون میفتم و سوزن سرمی که با خودش آورده بود و به شونه رانندمون فرو میکرد!
یاد کلاس خصوصی علوم میفتم و معلم هیزمون...
از هیچ کدوم حرفی نمیزنم...
موکولش میکنم به دیداری که شاید...
شاید منم به خودم زحمت حل کردن ندم. صورت اون یکی مسئله رو پاک کنم...
فعلا روزمرگی ذهن رو بچسب ...
نخوابیدن هم باحاله ها... بقول دوسته الکل خون آدم میزنه بالا... بازم بد مستی کردی؟ نه فتوشاپم قاطی کرده بود!
pc به فلان رفته... چرا نمیتونی زمان بدی؟ ۲ ساعت دیگه. نه شایدم ۴ ساعت...من نمیدونم! تو رو خدا ببخشید!
کار خودته... من که میگم مبارزست...حالا اگه نکشیدی چی؟ نه من کم نمیارم!
۲ شبه دارم فکر میکنم دودلک و خانوم ماهی اگه جا من بودن چه شکلی میشد. ریسک پذیری!
شایدم مرگ پذیری...
حالا شیر پسته رو بچسب. تو نترکیدی؟ نه این ناهارمه...
هی آقای محبت قیافتو اونجوری نکن که یعنی تو میتونی... بعضی وقتا دلم میخواد نتونم!
نه ، مـن کـــــــــــــم نمیـــــــــارم.
خواب دیدم میخوام بیدار شم ولی چشمامو که باز میکنم چند تا شب پره زشت و گنده دور سرم میچرخن و به چشمام میخورن...چند تاشون رو با دست زدم و ۲ تاشونم کشتم سرمو چرخوندم و دیدم همشون از توی سه تار دارن بیرون میان سعی کردم بلند شم ولی یه شب پره خیلی گنده چسبید به پشت سرم و منو با صورت زد زمین!! بعد با بالهاش صورتمو پشت سر هم زمین میکوبید... درست انگار روی سرم مضراب ریز گرفته بود....
" او مرا برد به باغ گل سرخ
و به گیسوهای مضطربم در تاریکی، گل سرخی زد..."
زیرک باش، تن به پستی نده، آرام باش، دل به بازی نبند،
همه بازیهایمان بر باد است.
عاقبت به خیری سیری چند؟
در باز است. بفرما تو! وبلاگ عمومی هم مصیبتی است...
" چون قلم اندر نوشتن می شتافت چون به عشق آمد قلم بر خود شکافت"
کار کردن از هر وقت دیگه ای سخت تر شده. آقای محبت که میگه تقصیر بهاره، شایدم باشه.
دودلک برعکس من بهار حسابی بهش ساخته.
من ولی ویار گرفتم، مدام هوس پاستیل با طعم های مختلف میکنم...
" من نه آن رندم که ترک شاهد و ساغر کنم محتسب داند که من این کارها کمتر کنم
من که عیب توبه کاران کرده باشم بارها توبه از می وقت گل دیوانه باشم گر کنم "
این روزا خیلی به خودم گیر میدم، میدونم،
یه چیزی کمه تو زندگیم، شاید یه کم آرامش خاطر...
این چه مرضیه که من دارم؟ واسه چی انقدر به نیستی علاقه مندم؟
آخه لعنتی چرا اینقده از پیشرفت کردن فراری هستی؟